„Najtrudniejsze jest to, co nieznane”

Książka Sejal Badani pt. „Ślad po złamanych skrzydłach” przedstawia historię trzech córek i ich matki. To nie jest prosta
i miła opowieść. Perypetie bohaterek stopniowo odkrywają przed Czytelnikiem przerażające zawiłości ich życia. To budzi różne pytania, przemyślenia, sprzeciw, oburzenie, złość! Nie można być obojętnym na przemoc w rodzinie i trzeba o tym mówić, pisać.

Czy kobiecą siłą jest umiejętność przerwania milczenia czy umiejętność ukrywania i maskowania domowego piekła?
Jak oceniać tradycję? Jak znaleźć w sobie odwagę,
by sprzeciwić się jej?
Przemyślenia matki przerażają: „Czy Sonya była szczęśliwsza, będąc daleko, niż wtedy, kiedy była z nimi”? Nam odpowiedź wydaje się oczywista, ale skrzywdzona osoba boi się zbyt dużo, zbyt często, prawie wszystkiego. Boi się usłyszeć własny głos, sama dla siebie jest nikim, czymś zbędnym. Nie umie sobie dać szansy na zmianę. Powtarzając za autorką:
„Najtrudniejsze jest to, co nieznane”

Przyzwyczajeni jesteśmy do wolności. Wolności myśli, przekonań, drogi, którą sami sobie wybieramy. Niewyobrażalna jest dla nas nierówność płci. Jednak są jeszcze takie miejsca na ziemi, gdzie kobieta ma gorsze, mniejsze prawa, ale wszędzie przemoc w rodzinie jest czymś karygodnym, niedopuszczalnym, barbarzyńskim niszczeniem godności, wrażliwości. Nikt nie powinien tego doświadczać. Bez wyjątku.

Jak zachęcić, by zacząć mówić o tym, by nie godzić się na to, by powiedzieć stop! Dość! Koniec! Przecież nic nie usprawiedliwia sprawcy. Bezkarność. Bezsilność. Lęki. Ból. Takie słowa wypełniają serca bohaterek. Jak na takim fundamencie budować własne szczęście? Miłość. Troska. Bezpieczeństwo. Zaufanie. Czułość. Czy w zdeptanej duszy, rozbitym poczuciu własnej wartości te słowa mogą rozkwitnąć? Jak potoczą się ich dalsze losy? Jaką ścieżką pójdą? Gdzie zaprowadzą ich serca?

Czytanie tej książki sprawia wiele bólu, ale nie można się od niej oderwać. Może ta lektura doda komuś odwagi.

Joanna Gmiterek